B E T W E E N B L U E
dedicated to my father
The story behind my (our) work in this exhibition
“Between Blue” voelt als een titel die niet alleen een thema benoemt, maar eerder een toestand: iets dat zich afspeelt in een tussengebied. Als je het werk vanuit dat idee bekijkt, lijkt die titel op meerdere manieren verweven te zitten in wat wij maken.
Allereerst roept “blue” natuurlijk meteen associaties op met melancholie, verlies en verstilling. Maar het woord “between” maakt het minder eenduidig. Het gaat niet om puur verdriet, maar om wat zich afspeelt tussen verschillende emotionele staten: tussen vasthouden en loslaten, tussen aanwezigheid en afwezigheid, tussen wat was en wat nog moet worden. In dat opzicht lijkt ons werk niet alleen verlies te verbeelden, maar vooral de overgang die verlies veroorzaakt.
Die overgang zie je vaak terug in spanning:
– tussen vormen die oplossen en vormen die zich net beginnen af te tekenen
– tussen fragiliteit en iets dat toch blijft bestaan
– tussen controle en het laten gebeuren
Vergankelijkheid zit dan niet alleen in het onderwerp, maar ook in de manier waarop het werk zich gedraagt. Materialen, texturen of composities kunnen een gevoel geven van iets dat aan het verdwijnen is, of juist van iets dat nog niet helemaal vastligt. Alsof het werk zich in een fase bevindt — niet meer wat het was, nog niet wat het wordt.
“Between blue” kan ook gelezen worden als een ruimte van verstilling. Blauw wordt vaak geassocieerd met afstand, lucht, water — iets ongrijpbaars. Door daar “tussen” te gaan zitten, ontstaat een soort mentale of emotionele ruimte waarin de kijker wordt uitgenodigd om te vertragen. Verdriet wordt dan geen eindpunt, maar een landschap waar je doorheen beweegt.
Wat sterk kan zijn in ons werk, is wanneer die gelaagdheid niet letterlijk wordt uitgelegd, maar voelbaar wordt gemaakt. Bijvoorbeeld:
– door subtiele kleurverschuivingen die nooit helemaal “zuiver” blauw zijn
– door beelden die niet volledig sluiten, maar iets openlaten
– door combinaties van zachtheid en breuk
Daarmee wordt de titel geen label, maar een ervaring: de kijker bevindt zich zelf “between blue” terwijl hij of zij kijkt.
Samengevat: de titel zit verweven in ons werk doordat het niet alleen over verlies en verdriet gaat, maar over het proces ertussenin — de ruimte waar verandering plaatsvindt. Niet het moment van breuk zelf, maar het trage verschuiven dat daarop volgt. Dat maakt het persoonlijk, maar ook universeel herkenbaar.
______________________________________________________________________________________________________________________________________________
“Between Blue” feels less like a title that names a theme, and more like one that describes a state of being: something unfolding in an in-between space. Seen from that perspective, the title seems deeply interwoven with the work itself.
“Blue” immediately evokes associations with melancholy, loss, and stillness. The addition of “between” complicates and softens that meaning. It is not about pure sadness, but about what takes place between emotional states: between holding on and letting go, between presence and absence, between what was and what is yet to come. In that sense, the work does not simply depict loss, but rather the transition that loss sets in motion.
This transition manifests as tension:
– between forms dissolving and forms just beginning to emerge
– between fragility and something that nonetheless persists
– between control and surrender
Transience, then, resides not only in the subject matter, but also in the way the work behaves. Materials, textures, and compositions suggest something that is fading, or not yet fully fixed — as if the work exists within a phase: no longer what it was, not yet what it will become.
“Between Blue” can also be understood as a space of stillness. Blue is often associated with distance, air, and water — with the intangible. By positioning oneself “in between,” a mental and emotional space emerges in which the viewer is invited to slow down. Sadness becomes not an endpoint, but a landscape one moves through.
The strength of the work lies in how this layered meaning is not explicitly explained, but made tangible:
– through subtle shifts in color that are never entirely “pure” blue
– through images that do not fully resolve, leaving something open
– through the interplay of softness and rupture
In this way, the title functions not as a label, but as an experience: the viewer themselves inhabits “between blue” while looking.
In summary, the title is embedded in the work because it is not only about loss or sadness, but about the process in between — the space where change occurs. Not the moment of rupture itself, but the slow shift that follows. It is precisely this that makes the work both personal and universally recognizable.
Artworks by:
Annabelle Schatteman
Ingrid van der Kamp
Kaat Stieber
Opening:vrijdagavond 8 mei 19:00-22:00
Zaterdag 9 mei 13:00-17:00
Finissage zondag 10 mei 13:00-17:00
MAD HOUSE
